مثل یک کودک رها شده در دنیای غریبهام که چند نفری آشنا پیدا کرده بود. همچین روی خوشی هم نداشتهام ولی هروقت که ناامنی دورم را میگرفت، سر بلند میکردم و در میان غریبهها جستوجویشان میکردم و از بودنشان دلم گرم میشد. حالا که دانه دانه گم میشوند، بیپناهم. سرگردانم.

خ. دوست عزیز من که خاطرهی باری که برایم خیام نوشتی را همیشه با خودم همراه دارم، متأسفم که احساس کردهای رویگرداندن راه بهتری است و امیدوارم حال و روزت خوب و خوبتر بشود.

دستم خالی بود و دینی به گردنم. چیز زیادی بلد نبودم ولی همه را خرجش کردم. سال گذشته بود و حالا رسید، برای تولدش.

رادیو چل، به روایت فریدون عموزاده خلیلی

قیصر، چون پیامی دشوار

کار کوچکی برای نشریهی چلچلراغ که دور از انصاف بود اگر به شما نشانش نمیدادم.